Badania mechaniczne · Instrumentalne zarysowanie

Badanie adhezji metodą zarysowania: zniszczenie adhezyjne

W badaniu adhezji metodą zarysowania diamentowy wgłębnik przesuwa się po powierzchni z powłoką przy stale rosnącym obciążeniu, aż powłoka oddzieli się od podłoża. Obciążenie, przy którym zaczyna się zniszczenie adhezyjne, oraz obciążenie, przy którym powłoka całkowicie się rozwarstwia, określają ilościowo, jak dobrze jest związana. Urządzenia do badań mechanicznych NANOVEA wykonują te badania od obciążeń nano po mikro, rejestrując wzdłuż rysy głębokość, tarcie i emisję akustyczną.

Ślad zarysowania ze zniszczeniem adhezyjnym powłoki

W skrócie

Wyniki
Obciążenia krytyczne (Lc) początku zniszczenia adhezyjnego i pełnej delaminacji wraz ze zdjęciami każdego zniszczenia.
Sygnały
Głębokość penetracji, głębokość resztkowa, tarcie i emisja akustyczna rejestrowane wzdłuż rysy i zestawiane ze zdjęciami.
Zakres obciążeń
Nanozarysowanie od ułamków mN (np. obciążenie początkowe 0,015 mN) do mikrozarysowania przy dziesiątkach N.
Wgłębniki
Diamentowe końcówki sferyczno-stożkowe i Rockwell C o promieniach od 2 µm do 200 µm w opublikowanych badaniach.
Obrazowanie
Widok z powiększeniem śledzącym rejestruje całą rysę, dzięki czemu po badaniu można zlokalizować miejsca zniszczenia.
Pozycjonowanie
Pozycjonowanie X-Y z dokładnością do 0,25 µm dla rys na małych elementach, takich jak struty stentów.

Co mówi badanie adhezji metodą zarysowania

Powłoka jest tak dobra, jak jej połączenie z podłożem. Twarde powłoki na narzędziach, farby na metalu, warstwy elektrod, powłoki wyrobów medycznych i warstwy optyczne zawodzą, gdy ulegają delaminacji. Badanie adhezji metodą zarysowania wywołuje zniszczenie w kontrolowany sposób i rejestruje obciążenie, przy którym ono następuje. To jedna z najczęściej stosowanych metod porównywania powłok i sprawdzania jakości ich nanoszenia.

Jak przebiega badanie

  1. Próbkę ustawia się pod wgłębnikiem za pomocą wbudowanego mikroskopu; dla małych elementów dokładność pozycjonowania sięga 0,25 µm.
  2. Wgłębnik styka się z powierzchnią i przesuwa się na zadanej długości, a obciążenie normalne rośnie liniowo od obciążenia początkowego do końcowego.
  3. Głębokość penetracji, tarcie i emisja akustyczna są rejestrowane w sposób ciągły. Skan przed i po zarysowaniu przy bardzo małym obciążeniu daje rzeczywistą i resztkową głębokość rysy.
  4. Cała rysa jest obrazowana, a każde zniszczenie lokalizowane i przeliczane na obciążenie krytyczne.

Powtarzane rysy w identycznych warunkach potwierdzają powtarzalność. Na PB1000 automatyzacja wielu rys wykonuje to samo badanie na wielu podobnych próbkach.

Odczytywanie kolejności zniszczeń

Rysa progresywna zwykle pokazuje sekwencję zniszczeń, z których każde ma swoje obciążenie krytyczne:

  • Lc1: pierwsze uszkodzenie kohezyjne, np. pęknięcia lub drobne odpryski;
  • Lc2: początek zniszczenia adhezyjnego, powłoka zaczyna się odspajać;
  • Lc3: pełna delaminacja, podłoże jest odsłonięte wzdłuż śladu.

Badanie NANOVEA złota na kwarcu pokazuje klasyczną sekwencję: odpryski przy 11,15 N, powtarzające się zniszczenie adhezyjne po 16,29 N i pełną delaminację przy 19,09 N.

Od nano do mikro

Grubość i wytrzymałość powłoki decydują o zakresie obciążeń. Powłoki polimerowe na strutach stentów o szerokości ok. 100 µm wymagają nanozarysowania przy obciążeniach rzędu mN i cienkich końcówkach. NANOVEA zmierzyła pierwsze uszkodzenie przy ok. 14,5 mN i pełną delaminację przy ok. 78,1 mN. Powłoki azotkowe, farby na metalu i obróbki drutów wymagają mikrozarysowania przy obciążeniach rzędu N. Oba moduły montuje się na tym samym urządzeniu.

Dlaczego sygnały są ważne

Ocena optyczna pozostaje punktem odniesienia przy rozpoznawaniu zniszczenia, ale rejestrowane sygnały czynią interpretację wiarygodną. Tarcie często zmienia się, gdy wgłębnik przebija się do podłoża, głębokość wykazuje nagłe skoki przy odpryskach, a emisja akustyczna wychwytuje pękanie. W badaniu NANOVEA powłok TiN niższe obciążenia krytyczne słabszej powłoki były widoczne we wszystkich trzech sygnałach, a także na zdjęciach.

Normy

NormaZakres
ASTM C1624Wytrzymałość adhezyjna i mechaniczne mody zniszczenia powłok ceramicznych w ilościowym teście zarysowania pojedynczym wgłębnikiem

Zarysowanie przy rosnącym obciążeniu z optycznym wyznaczeniem obciążeń krytycznych dla powłok twardych.

ISO 20502Ceramika techniczna – Wyznaczanie adhezji powłok ceramicznych metodą zarysowania

Adhezja powłok ceramicznych w teście zarysowania przy rosnącym obciążeniu.

ASTM D7027Odporność na zarysowanie powłok polimerowych i tworzyw sztucznych z użyciem instrumentalnego urządzenia do zarysowania

Zarysowania przy rosnącym obciążeniu na powłokach polimerowych i tworzywach.

ASTM D2197Adhezja powłok organicznych metodą zdrapywania

Adhezja farb i powłok organicznych w teście zdrapywania.

ISO 1518Farby i lakiery – Oznaczanie odporności na zarysowanie

Odporność powłok lakierowych na zarysowanie przy stałym i zmiennym obciążeniu.

Granice parametrów urządzenia mogą różnić się od określonych w poszczególnych normach.

Powiązane badania zarysowania

Urządzenia do tego badania

Każde urządzenie budujemy na zamówienie. Prześlij nam próbki — najpierw wykonamy badanie w naszym laboratorium, a potem skonfigurujemy urządzenie na podstawie wyniku.

Opublikowane wyniki

Zmierzone w naszym laboratorium, na urządzeniach, które projektujemy i budujemy, i opublikowane z pełnymi parametrami badania.

Wszystkie noty aplikacyjne: badania mechaniczne →

Niezależne opublikowane badania

Urządzenia NANOVEA występują w 3 opublikowanych pracach na temat: adhezja powłok w teście zarysowania, autorstwa naukowców z uczelni i laboratoriów przemysłowych na całym świecie.

Wszystkie prace (3) →

Laboratorium badań materiałowych NANOVEA

Potrzebujesz danych o adhezji powłok? Prześlij nam próbki.

Nasze laboratorium wykonuje badania adhezji metodą nano- i mikrozarysowania na tych samych urządzeniach do badań mechanicznych, które budujemy, i raportuje obciążenia krytyczne ze zdjęciami każdego zniszczenia i pełnymi parametrami badania.

Twoje próbki badają osoby, które projektują urządzenia, więc otrzymujesz nie tylko wyniki, ale też doradztwo dotyczące metody.

Laboratorium indentacji i zarysowania

Najczęstsze pytania

Czym jest badanie adhezji metodą zarysowania?

To badanie, w którym diamentowy wgłębnik przesuwa się po próbce z powłoką, a obciążenie normalne rośnie liniowo. Wraz ze wzrostem obciążenia w powłoce pojawiają się pęknięcia, a następnie oddziela się ona od podłoża. Obciążenie, przy którym zaczyna się zniszczenie adhezyjne, oraz obciążenie, przy którym powłoka zostaje całkowicie usunięta, to obciążenia krytyczne służące do ilościowej oceny adhezji.

Czym różni się zniszczenie adhezyjne od kohezyjnego?

Zniszczenie kohezyjne zachodzi w samej powłoce: pęknięcia, odpryski lub odkształcenia, podczas gdy powłoka pozostaje związana z podłożem. Zniszczenie adhezyjne zachodzi na granicy powłoka–podłoże, gdzie powłoka się odspaja. W rysie progresywnej zniszczenia kohezyjne pojawiają się zwykle najpierw (często Lc1), a adhezyjne później (Lc2 i dalej).

Jak wyznacza się obciążenia krytyczne?

Przez optyczną ocenę rysy: każde zniszczenie jest lokalizowane, a jego położenie przeliczane na obciążenie przyłożone w tym miejscu. Głębokość penetracji, tarcie i emisja akustyczna rejestrowane wzdłuż rysy pomagają potwierdzić zdarzenia. Widok z powiększeniem śledzącym rejestruje całą rysę, więc zniszczenia można przejrzeć i zmierzyć po badaniu.

Nanozarysowanie czy mikrozarysowanie?

To zależy od grubości i adhezji powłoki. Cienkie warstwy, powłoki polimerowe i delikatne struktury, takie jak powłoki stentów, wymagają nanozarysowania przy obciążeniach rzędu mN i końcówkach o małym promieniu. Grubsze i twardsze powłoki, takie jak azotki, farby na metalu i powłoki elektrod, wymagają mikrozarysowania przy obciążeniach rzędu N. Urządzenia do badań mechanicznych NANOVEA mogą być wyposażone w oba moduły.

Czy obciążenie krytyczne to bezwzględna wartość adhezji?

Obciążenie krytyczne to praktyczna, porównawcza miara. Zależy ono od promienia końcówki, szybkości obciążania, grubości powłoki, twardości podłoża i tarcia, a także od rzeczywistej adhezji na granicy faz. Gdy te warunki są stałe i podawane w raporcie, obciążenia krytyczne są wiarygodnym sposobem na porównywanie powłok, procesów i kontrolę jakości.