Badania tribologiczne · Moduł pierścień–pierścień

Badanie zużycia pierścień–pierścień (podkładka oporowa)

W badaniu pierścień–pierścień, nazywanym też badaniem podkładki oporowej, obracający się pierścień lub podkładka jest dociskany czołem do czoła nieruchomego pierścienia, tak że w kontakcie jest cała powierzchnia pierścieniowa. Tarcie jest rejestrowane przez cały czas badania, a zużycie mierzone po jego zakończeniu. To konfiguracja normy ASTM D3702, odpowiednia dla podkładek, tulei, uszczelnień i materiałów samosmarujących.

W skrócie

Styk
Styk dopasowany między pierścieniowymi powierzchniami dwóch pierścieni: tarcie i zużycie przy pełnym styku zamiast punktowego lub liniowego.
Próbki standardowe
Pierścień obrotowy o średnicy zewnętrznej 28,5 mm × wewnętrznej 25,4 mm; pierścień nieruchomy o średnicy zewnętrznej 31,6 mm × wewnętrznej 15,8 mm. Inne materiały i geometrie na zamówienie.
Mierzone wielkości
Współczynnik tarcia, wskaźnik zużycia, punkty zniszczenia, tarcie w funkcji prędkości oraz zachowanie smarowania (na zamówienie).
Czujniki in situ
Głębokość i emisja akustyczna.
Środowiska
Piec do 1000 °C, ogrzewana ciecz do 150 °C, wilgotność, chłodzenie do -40 °C, gaz obojętny.
Platforma
Dostępny w NANOVEA T2000.

Co mówi badanie pierścień–pierścień

Badanie podkładki oporowej mierzy tarcie i zużycie, gdy dwie płaskie powierzchnie pierścieniowe ślizgają się po sobie pod rozłożonym obciążeniem, tak jak w eksploatacji pracują podkładki, łożyska wzdłużne, tuleje i uszczelnienia czołowe. Służy przede wszystkim do kwalifikacji samosmarujących tworzyw sztucznych i kompozytów, których właściwości zależą od tego, jak materiał przenosi się na przeciwpowierzchnię i współpracuje z nią na dużej powierzchni.

Przebieg badania

  1. Dolny pierścień mocuje się na obracającym się wrzecionie, a górny w nieruchomym uchwycie, z równoległymi powierzchniami czołowymi.
  2. Regulowane obciążenie normalne dociska powierzchnie do siebie, tak że w kontakcie jest cały pierścień.
  3. Dolny pierścień obraca się z zadaną prędkością. Moment tarcia jest mierzony i przeliczany na współczynnik tarcia; jednocześnie można rejestrować głębokość i emisję akustyczną.
  4. Po badaniu ocenia się zużycie pierścieni jako wskaźnik zużycia.

Dlaczego styk dopasowany zachowuje się inaczej

Styki punktowe i liniowe skupiają obciążenie na małej powierzchni, więc początkowy nacisk jest wysoki i maleje w miarę tworzenia się śladu. Styk czołowy jest od początku dopasowany: nacisk jest niski i niemal równomierny, ciepło powstaje na całym pierścieniu, a produkty zużycia muszą przejść przez powierzchnię, aby się wydostać. W efekcie mechanizmy zużycia, nagrzewanie tarciowe i tworzenie warstwy przeniesionej mogą różnić się od tego, co pokazałoby badanie trzpień–tarcza na tych samych materiałach. Dla podkładek i części pracujących stykiem czołowym badanie pierścień–pierścień jest wierniejszą symulacją.

Ustawienie równoległości i moment obrotowy

O dobrym badaniu podkładki oporowej decydują dwa praktyczne czynniki. Po pierwsze, powierzchnie muszą pozostać równoległe, aby obciążenie rozkładało się na cały pierścień, a nie na krawędź. Po drugie, napęd musi utrzymać prędkość wbrew dużemu momentowi tarcia, ponieważ siła tarcia działa na całej powierzchni przy znacznym promieniu średnim. Regulowane obciążenie pneumatyczne T2000 utrzymuje stały docisk czołowy w miarę zużywania się podkładek, a jego silnik zapewnia do 14,7 Nm przerywanego momentu obrotowego.

Środowiska badań

Wiele zastosowań podkładek oporowych pracuje na gorąco, ze smarowaniem lub w obu tych warunkach. Moduł pierścień–pierścień może pracować w piecu do 1000 °C, w naczyniu z cieczą ogrzewaną do 150 °C albo przy regulowanej wilgotności, w gazie obojętnym lub z chłodzeniem do -40 °C, dzięki czemu tarcie i zużycie można mierzyć w warunkach eksploatacji, a nie tylko w temperaturze pokojowej.

Normy

NormaZakres
ASTM D3702Wskaźnik zużycia i współczynnik tarcia materiałów w samosmarującym styku ślizgowym przy użyciu maszyny do badań podkładek oporowych

Metoda referencyjna dla tego modułu: podkładka obrotowa i nieruchoma w styku czołowym, z podaniem wskaźnika zużycia i tarcia.

Zakresy parametrów przyrządu mogą różnić się od podanych w normie. Zapytaj nas, jakie parametry obejmuje dana konfiguracja.

Środowiska badań

Urządzenia do tego badania

Każde urządzenie budujemy na zamówienie. Prześlij nam próbki — najpierw wykonamy badanie w naszym laboratorium, a potem skonfigurujemy urządzenie na podstawie wyniku.

Niezależne opublikowane badania

Urządzenia NANOVEA występują w 555 opublikowanych pracach na temat: tarcie i zużycie, autorstwa naukowców z uczelni i laboratoriów przemysłowych na całym świecie.

Wszystkie prace (555) →

Laboratorium badań materiałów NANOVEA

Nie masz jeszcze tribometru? Przyślij nam swoje próbki.

Nasze laboratorium aplikacyjne wykonuje badania pierścień–pierścień, klocek–pierścień, trzpień–tarcza i liniowe na tych samych przyrządach, które budujemy, oraz raportuje tarcie, zużycie i pełne parametry badania.

Twoje próbki badają osoby, które projektują urządzenia, więc otrzymujesz nie tylko wyniki, ale też doradztwo dotyczące metody.

Laboratorium tarcia i zużycia

Najczęstsze pytania

Czym jest badanie pierścień–pierścień, czyli badanie podkładki oporowej?

To badanie tarcia i zużycia, w którym jeden pierścień (podkładka) obraca się względem nieruchomego pierścienia, a ich płaskie powierzchnie czołowe stykają się w pełni. Obciążenie rozkłada się na całą powierzchnię pierścieniową zamiast skupiać się w punkcie lub na linii. Moment tarcia przelicza się na współczynnik tarcia, a zużycie mierzy się na podkładkach. ASTM D3702 to znormalizowana metoda badania podkładek oporowych.

Do czego służy norma ASTM D3702?

ASTM D3702 określa wskaźnik zużycia i współczynnik tarcia materiałów w samosmarującym styku ślizgowym przy użyciu maszyny do badań podkładek oporowych. Stosuje się ją zwykle do samosmarujących tworzyw sztucznych, kompozytów i materiałów łożyskowych używanych w podkładkach, tulejach i uszczelnieniach.

Czym badanie pierścień–pierścień różni się od trzpień–tarcza i klocek–pierścień?

Badanie trzpień–tarcza zaczyna się od styku punktowego, a klocek–pierścień od styku liniowego, oba z wysokim naciskiem miejscowym. Pierścień–pierścień jest od początku stykiem dopasowanym: nacisk jest niski i rozłożony na dużej powierzchni, jak w rzeczywistej podkładce lub uszczelnieniu czołowym. Dlatego lepiej nadaje się do elementów pracujących przy styku całą powierzchnią czołową oraz do materiałów, których właściwości zależą od wytworzenia warstwy przeniesionej na dużej powierzchni.

Dlaczego badanie pierścień–pierścień wymaga dużego momentu obrotowego?

Przy styku całą powierzchnią czołową siła tarcia działa na całym pierścieniu przy znacznym promieniu średnim, więc moment oporowy jest znacznie większy niż dla trzpienia przy tym samym obciążeniu. Tribometr o wystarczającym momencie silnika, taki jak T2000 z momentem do 14,7 Nm przerywanym, utrzymuje stabilną prędkość pod takim obciążeniem.

Czy badania pierścień–pierścień można prowadzić na gorąco lub ze smarowaniem?

Tak. Moduł można zamknąć w piecu do 1000 °C, uruchomić w naczyniu z cieczą ogrzewaną do 150 °C albo badać przy regulowanej wilgotności, w gazie obojętnym lub z chłodzeniem do -40 °C. Badania smarowania przygotowuje się jako konfigurację na zamówienie.