Co robi tester mikroindentacji
Pomiar mikrotwardości to codzienny sposób kontroli obróbki cieplnej, powłok, spoin i materiałów. Konwencjonalny twardościomierz Vickersa lub Knoopa wciska diament w powierzchnię stałym ciężarem, a następnie operator mierzy odcisk pod mikroskopem. Instrumentalny tester mikroindentacji rejestruje natomiast pełną krzywą obciążenie–głębokość, więc twardość jest obliczana, a nie odczytywana, a każdy odcisk mierzy też moduł sprężystości, pełzanie i, dzięki emisji akustycznej, początek pękania.
Mikrotwardość instrumentalna a konwencjonalna
- Twardość z głębokości. Wartości Vickersa i Knoopa są obliczane z danych obciążenie–głębokość, więc wyniki nie zależą od operatora, oświetlenia ani ostrości krawędzi odcisku.
- Dowolne obciążenie z zakresu. Obciążenie ustawia się w oprogramowaniu, a nie zestawem ciężarków. Jeden moduł mikro NANOVEA obejmuje od 0,3 g do 2 kg lub od 6 g do 40 kg w kategoriach Vickersa; w opublikowanym badaniu wykonano odciski Vickersa na stali od 0,03 N do 200 N na jednym CB500.
- Więcej niż twardość. Krzywa odciążania daje moduł sprężystości, przytrzymanie przy maksymalnym obciążeniu daje pełzanie, a emisja akustyczna rejestruje pękanie w chwili, gdy następuje.
- Automatyzacja. Mapy odcisków, serie wielu próbek i automatyczne raporty zastępują ręczny odczyt każdego odcisku.
Jak działa moduł mikro
Serwosilnik ze śrubą kulową przykłada obciążenie pionowo, bez wysięgnika ani punktu obrotu, a niezależna precyzyjna głowica siłowa je mierzy. Pojemnościowy czujnik o dużej powierzchni mierzy głębokość w zakresie 1 mm, z możliwością rozszerzenia. Oba pracują w prawdziwej zamkniętej pętli sprzężenia zwrotnego, więc zadane obciążenie jest tym przyłożonym, nawet gdy materiał się odkształca. Zakresy obciążenia 20, 40, 200 i 400 N rozdzielają do 1,2 µN, a rozdzielczość głębokości wynosi 0,01 nm (24 bity), przy poziomie szumów 0,15 nm.
Poza twardością
- Odporność na pękanie: odciski Vickersa powodują pękanie szkła, ceramiki i twardych powłok; długość pęknięć daje indentacyjną odporność na pękanie. Na szkle emisja akustyczna wskazała inicjację pęknięć przy około 0,35 N na mapie mikroindentacji.
- Granica plastyczności i wytrzymałość na rozciąganie: płaski stempel daje granicę plastyczności i wytrzymałość na rozciąganie metali, porównywalne z wartościami z konwencjonalnej próby rozciągania w badaniu NANOVEA na SS304 i Al6061.
- Ściskanie i zginanie: płaskie końcówki miażdżą cząstki i obciążają małe belki w trzypunktowym zginaniu, dając sztywność i obciążenie przy złamaniu.
- Pełzanie i zmęczenie: przytrzymania i obciążenie cykliczne pokazują zachowanie zależne od czasu i przy powtarzanych obciążeniach.
Wybór wgłębnika
Vickers to uniwersalny wgłębnik do mikrotwardości, odporny na duże obciążenia. Knoop jest wydłużony: jego płytkie odciski nadają się do cienkich warstw, a jego orientacja pokazuje kierunkowe różnice twardości, jak w kompozytach włóknistych. Wgłębniki stożkowo-sferyczne nadają się do miękkich metali, tworzyw sztucznych i materiałów porowatych, gdzie szerszy kontakt uśrednia strukturę. Płaskie stemple mierzą granicę plastyczności i miażdżą cząstki; wgłębnik Rockwell C bada wykruszanie krawędzi kruchych części.
Kiedy wybrać mikro zamiast nano
Mikroindentacja to właściwa skala dla materiałów litych, warstw nawęglanych, spoin, gruboziarnistych mikrostruktur i powłok grubszych niż kilka mikrometrów, a także wszędzie tam, gdzie wyniki trzeba porównać z konwencjonalnymi wartościami Vickersa lub Knoopa. Cienkie warstwy, pojedyncze fazy i bardzo miękkie materiały wymagają modułu nano. PB1000 ma oba moduły, więc powłokę i jej podłoże można badać w każdej skali na jednym systemie.















